استدلال حاميان تربيت دينى در مدارس
1- يكى از جنبههاى مهم در سير زندگى انسان مذهب است. اين وجه ممتاز انسان از حيوان است كه مىتواند بر اساس مذهب اقدام به تعمق نمايد. در دنياى مادى كنونى انسان به شدت نيازمند مذهب است چرا كه، وى نمىتواند از طريق خوش گذرانى كه هيچ پايانى براى آن نيستبه سعادت نايل شود.
2- در خوشگذرانى دنيوى تمايل به چيزهاى مادى افزايش مىيابد. در اين هنگام است كه بايد مذهب داراى جايگاهى در تربيتباشد; زيرا صرفا از طريق مذهب است كه انسان با بىمحتوايى امور دنيوى آشنا مىشود. سلسله دروس از قبيل تاريخ، جغرافى، علوم، رياضيات و ديگر موضوعات علمى صرفا ما را قادر به رفع نيازهاى مادى مىكنند. اين موضوعات هرچند سبب رشد و پرورش ذهن مىشوند، اما همواره جنبه معنوى شخصيت انسان دور از دسترس آنهاست. تربيت دينى ترفيع دهنده همين شخصيت و ارزشهاى انسانى است.
3- امروزه ما به دليل فقدان احساسات صادقانه مذهبى دچار بسيارى از شرارتهاى اجتماعى شدهايم. اين شرارتها ريشه در تعصب، دشمنى، خودخواهى و غيره هم در سطح ملى و هم بينالمللى دارد. در اين ميان تنها مذهب است كه به ما كمك مىكند تا اين شرارتها را ريشهكن كنيم.
4- هرگز نبايد دين را صرفا يك احساس محدود و تنگ نظرانه تلقى كرد. از اينرو، تربيت دينى به معناى تربيت در يك دين خاص نيست، بلكه مراد از تربيت دينى تاكيد بر جوهره و عصاره اديان است. اگر مذهب در قالب احساس خالى از تعصب مطرح شود، آنگاه قادر به از ميان برداشتن تمام شرارتهاست. محدوده مدرسه جايى براى برگزارى آئينهاى مختلف نیست. به جاى تاكيد بر نقاط اختلاف بايد بر آرمانهاى اصلى كه مشترك بين تمام انسانهاست تاكيد شود. صرفاْ از اين طريق است كه تربيت دينى ثمر بخش مىشود.
5- در دنياى متجدد استدلال علمى و مادى گرايانه بر همه چيز تفوق پيدا كرده است، به نحوى كه مردم در اكثر كشورهاى پيشرفته به دليل زيادهطلبى در ثروتاندوزى دچار كشمكشهاى ناشى از دو جنگ جهانى شدند. اين كشمكشها چنان گسترش يافته است كه حتى زمان حال را نيز فرا گرفته است. واقعا اگر دين و سنت معنوى خود را رها كنيم و به دنبال اين كشورها برويم چه سرانجامى در انتظار ماست؟ پيروى از دين و آكنده شدن از اشتياق معنوى به هيچ وجه به معناى گرسنگى كشيدن و در انتظار مرگ به سر بردن نيست. بحثى در اين مطلب نيست كه ما بايد قبل از گام برداشتن در درجات عالى معنوى به جسم و بدن خود رسيدگى كنيم. امروزه، كشف تعادل بين معنويت و ماديت امرى ضرورى است و ما صرفا از طريق تربيت مىتوانيم به اين تعادل دست پيدا كنيم. از اين جهت است كه تربيتبايد رنگ مذهب انسانى داشته باشد
