انجمن فلسفه تعليم و تربيت

بسمه تعالی

انجمن فلسفه تعليم و تربيت ايران با همکاری انجمن مطالعات برنامه درسی ایران

برگزار می‌کند:

(كارگاه آموزشی برای اعضای هيئت علمی و دانشجويان تحصيلات تكميلی)

 

پروفسور جان بنگسون (Jan Bengtsson)

از متخصصین تعلیم و تربیت دانشگاه گوتنبرگ سوئد

 

WITH THE LIFE-WORLD AS POINT OF DEPARTURE:

A research approach for empirical behavioral sciences research

 

زيست جهان به منزله نقطه عزيمت: رويكردی به پژوهش تجربی در علوم رفتاری

 

با حضور:

دکتر مهرمحمدی

دکتر ضیمران

دکتر بانکی

 

9/2/1388 ساعت ۱۰ تا 1۳ (چهارشنبه)

دانشگاه تربيت مدرس، دانشکده علوم انسانی، سالن علامه  

از همه علاقمندان و اعضاء جهت حضور در اين جلسه دعوت به عمل می آيد.

 

 

اولین سال‌روز درگذشت دكتر عليمحمد كاردان

                                        

                              اولین سال‌روز درگذشت دكتر عليمحمد كاردان

دكتر عليمحمد كاردان، یکی از پیش‌کسوتان روان‌شناسی و علوم تربیتی ایران، سال گذشته در تاریخ پنج‌شنبه، ششم دی‌ماه (1386)، در سن ۸۰ سالگی دار فانی را وداع گفت. پيکر این استاد بزرگوار در روز سه‌شنبه، يازدهم دي ماه، از مسجد دانشگاه تهران با عظمت تمام تشييع ‌شد. در این‌جا، برای گرامی داشتن یاد و خاطره‌ی آن استاد شریف زندگی‌نامه‌ی او را آورده‌ایم. (در این خصوص، برای اطلاعات بیشتر می‌توانید به این آدرس رجوع کنید)

جان دیویی

                                            

 جان دیویی

جان دیویی در 20 اکتبر 1859 در برلینگتن، واقع در ورمونت به دنیا آمد. او بیست سال ابتدایی زندگی‌اش را در روستا گذراند و تحصیلات خود را در همانجا به پایان برد. سپس وارد دانشگاه ورمونت شد و پس از اتمام تحصیل به دبیری در دبیرستان مشغول شد. او علاقه وافری به فلسفه داشت و همین او را به تالیف مقاله‌ای درباره «مفروضات متافیزیکی اصالت ماده» سوق داد که به خاطر آن تشویق بسیار شد و توانست به دانشگاه جانز هاپکینز راه یابد و در کلاس منطق پیرس و همچنین کلاسهای جیمز موریس حاضر شود. بعدها میان او و موریس دوستی نزدیکی برقرار شد و موریس به تاثیرگذارترین افراد بر ذهن و تفکر او بدل شد. از 1884 تا 1888 به عنوان مدرس فلسفه و سپس استادیار در دانشگاه میشیگان تدریس کرد. پس از یک سال حضور در مینسوتا دوباره به میشیگان برگشت و مدیر گروه فلسفه شد که تا 1894 ادامه داشت. دیویی در 1894 عازم شیکاگو شد و مدیریت گروه فلسفه این دانشگاه را تا 1904 بر عهده گرفت. در 1904 به عنوان استاد فلسفه به دانشگاه کلمبیا رفت و در 1929 از این دانشگاه درجه استاد ممتازی دریافت کرد. دیویی تا پایان عمر خود در اول ژوئن 1952 به تدریس و تالیف مشغول بود و سفرهایی نیز برای ترویج روشهای نوین آموزش خود به خارج از امریکا داشت.

مایکل پیترز (Michael Peters)

                                                

                                         مایکل پیترز

مایکل پیترز (Michael Peters)  یکی از برجسته‌ترین اساتید فلسفه تعلیم و تربیت در حال حاضر است. او که اکنون استاد دانشگاه ایالت ایلی‌نویز (Illinois) کشور آمریکا است، تحصیلات آکادمیک خود را در رشته‌ی ادبیات زبان انگلیسی و جغرافیا آغاز کرد و سپس به‌مدت هفت سال در دبیرستان‌های نیوزلند تدریس کرد. در همان دوران، او مطالعات خود را در حوزه‌ی فلسفه و فلسفه علم گسترش داده و در نهایت موفق به اخذ درجه‌ی دکتری در رشته‌ی فلسفه تعلیم و تربیت از دانشگاه اوکلند  (Auckland)(در کشور نیوزلند) در سال 1984 گردید. موضوع پایان‌نامه‌ی او درباره‌ی دیدگاه‌های لودویگ ویتگنشتاین در تعلیم و تربیت بود. در این خصوص، او دومین کتاب خود را با همکاری نیک بربیولز (Nick Burbules) و پاول سمیرز (Paul Smeyers) با عنوان «ویتگنشتاین به‌عنوان فیلسوف تعلیم و تربیت» (Wittgenstein as Pedagogical Philosopher) در سال جاری میلادی (2008) منتشر کرده است.

او از سال 2000 تا 2003 صاحب کرسی استادی در دانشگاه اوکلند بوده و در خلال سال‌های 2000 تا 2005 نیز علاوه‌ بر این‌که استاد مطالعات تربیتی در دانشگاه گلاسکو (Glasgow)(در کشور انگلستان) بود، در دیگر نقاط جهان نیز به تدریس موقت اشتغال داشته است.

او همچنین در مجلات مختلفی به‌عنوان ویراستار و سردبیر نیز حضور داشته است. از جمله‌ی این فعالیت‌ها می‌توان به ویراستاری دو مجله‌ی الکترونیکی «سیاست‌گذاری در تعلیم و تربیت»       (Policy Futures in Education) و «یادگیری الکترونیکی» (E-Learning) و سردبیری مجله‌ی معتبر «فلسفه و نظریه تربیتی» (Educational Philosophy and Theory) اشاره داشت.

مایکل پیترز در طی فعالیت‌های علمی خود بیش از سی و پنج کتاب و سیصد مقاله‌ی علمی به نگارش درآورده است که این امر نشان از تلاش خستگی‌ناپذیر او در این زمینه دارد. از نوشته‌های اخیر او می‌توان به موارد زیر اشاره داشت:

 

-Peters, M.A., Burbules, N. & Smeyers, P. (2008) Saying, Showing and Doing: Wittgenstein as Pedagogical Philosopher, Boulder, Paradigm Press

 

-Peters, M.A., Maurer, S., Weber, S., Olssen, M. & Besley, A.C. (Eds.) (2008) Governmentality and Beyond: Education and the Rise of Neoliberalism, Rotterdam, Sense Publishers

 

-Peters, M., Blee, H. & Britton, A. (Eds.) (2008) Global Citizenship Education: Philosophy, Theory and Pedagogy, Rotterdam, Sense Publishers

 

Peters, M. A., & Besley, A.C. (2008). Subjectivity and Truth: Foucault, education and the culture of the self. New York: Peter Lang

 

-Peters, M. A., & Besley, A.C. (2007) Why Foucault? New Directions in Educational Research. New York: Peter Lang

 

گستره‌ی تحقیقات او بسیار وسیع بوده و علاوه ‌بر مطالعات در حوزه‌ی نظریه‌های تربیتی و فلسفه تعلیم و تربیت، با تمرکز بر اهمیت هر دو گرایش فلسفه تحلیلی و فلسفه قاره‌ای (خصوصاً دیدگاه‌های ویتگنشتاین، نیچه، و هایدگر) و گرایش‌های فلسفی قرن بیستم (مانند پسامدرنیسم، نظریه‌ی انتقادی، و پساساختارگرایی)، حوزه‌های دیگری همچون «نظام‌های دانشی توزیعی»، «پژوهش‌گری دیجیتالی» و «نظام‌های یادگیری الکترونیکی» را نیز در بر می‌گیرد. او همچنین در این زمینه‌ها نقش مشاور دولتی را در برخی کشورها از جمله اسکاتلند، نیوزلند، آفریقای جنوبی، و... برعهده داشته است.

برای آشنایی و کسب اطلاعات بیشتر می‌توانید به صفحه‌ی شخصی مایکل پیترز به آدرس زیر مراجعه کنید:                                                                                                         http://www.ed.uiuc.edu/eps/frp/mpet001 

 

دیتر میسگلد و فلسفه تعلیم و تربیت

 

دیتر میسگلد

Dieter Misgeld

در کشور ما رسم بر این است که رشته فلسفه تعلیم و تریبت در دانشکده‌های علوم تربیتی مستقر می‌شود و حضور استادی فلسفه‌خوانده در ‌آنجا امری غیر معمول است. اما در برخی دانشگاه‌های دنیا، ازجمله تورنتو،  این‌گونه نیست.

"دیتر میسگلد" از شاگردان دیروز گادامر و از استادان بازنشسته امروز دپارتمان فلسفه تعلیم و تربیت تورنتو است. با هابرماس حشر و نشر داشته و او را خوب می‌شناسد و می‌شناساند. در سیر علمی خود، هرچند که به‌گفته خودش از فلسفه به‌سوی مباحث اجتماعی و سیاسی چرخش کرده و فلسفه را دیگر کارساز نمی‌بیند، اما عملاً  هنوز به‌عنوان یک فیلسوف شناخته می‌شود.

علایق پژوهشی میسگلد اینچنین فهرست شده بودند:

هرمنوتیک-تئوری انتقادی مکتب فرانکفورت-فلسفه و جامعه‌شناسی مدرن آلمانی-تئوری‌های مربوط به حقوق بشر-مدرنیته و پروژه سیاست رهایی‌بخش-دموکراسی و هویت‌های پساملی.

هرچند که میسگلد مقالات و کتاب‌های متعددی در حوزه فلسفه تعلیم و تربیت نیز نوشته است (مانند: «به‌سوی یک انسان‌گرایی جدید: مدرنیته،‌ تعلیم و تربیت و حقوق بشر»؛ «گادامر در تعلیم و تربیت، شعر، و تاریخ: هرمنوتیک کاربردی»؛ «تعلیم و تربیت اخلاقی و نظریه انتقادی جامعه: از جهان اول تا جهان سوم»؛ و...)، ولی ظاهراً هیچ علاقه‌ای به این رشته ندارد و فقط آن‌را معرفتی «چند رشته‌ای» می‌داند و اینکه آن بخش از دانشگاه تورنتو مترقی‌ترین جای آن است.

اندیشه‌های او در ایران توسط یکی از دانشجویانش (آقای حسین مصباحیان) در دو کتاب ارائه شده است. هر دو کتاب توسط نشر کوچک و در سال 1385 منتشر شده‌اند.

عنوان اولین کتاب که از مجموعه «انسان‌های نامتعارف تاریخ» این انتشارات است، عبارت‌است از:«دیتر میسگلد: فیلسوفی علیه فلسفه».

دومین کتاب هم ترجمه‌ای از مقالات اخیر میسگلد است که «از هرمنوتیک متن کهن تا متن سیاست رهایی‌بخش» نام دارد.